Mooi jaar

Mariska van Gennep
foto: Harry Meijer

Wat gaat een jaar soms snel voorbij. Ten tijde van de ziekte van Sjon waren we ongezien maanden kwijt en ook nu gaat dat onverminderd voort. Wat een mooi jaar voor mij. Mijn boek behaalde de tweede druk (en echt waar de derde zit er al aan te komen!!) Ik ontmoette de tweede liefde van mijn leven. Een geweldige man, die zoals hij het zelf zegt, erbij komt. En eerlijk is eerlijk, de eerste verliefdheid is eraf en dat maakt het alleen maar leuker. Elkaar nog beter leren kennen, je best blijven doen, zonder dat je je helemaal uitslooft (van: “vindt hij mij ook wel zo leuk”). Je weet inmiddels wat je aan elkaar hebt, hebt een grote klik en wil samen doorgaan. Dat is toch fantastisch?

Terugblik

ALS heb je niet alleen
foto René Philips


Ergens in dit jaar, las ik de tekst dat als je terugkijkt je kunt zien hoe je gegroeid bent. Nu is letterlijk groeien voor mij niet nodig, maar figuurlijk ben ik sinds 2015 alleen maar gegroeid. Eerst bleek dat ik giga sterk was en ben. Een enorme vechtlust bezit voor mijn gezin. Ik ging en ga grenzen over en leerde deze grenzen bewaken. Dat is niet altijd makkelijk. Toch ging ik door. Voor mijn gezin. Tot aan Sjon’s dood in 2017 en ver daarna. Want zijn dood betekende een nieuwe start voor ons gezin. Onszelf herontdekken. Daar waren we net een beetje mee bezig, toen mijn moeder (oma van onze kinderen) overleed. Weer kwam er rouw over ons gezin. Alle wonden die een klein beetje aan het dichtgaan waren, werden met grote wreedheid opengereten. Zout erin. Tenminste zo voelde het. Ruim een half jaar heb ik letterlijk niets gedaan. Misschien een beetje geblogd, ik weet het niet eens precies meer. Gevochten voor één van mijn kinderen. Dat doe ik nog steeds. Uit privacy overwegingen ga ik hier niet verder op in. Dat het niet makkelijk is, kan je misschien begrijpen. Gelukkig heb ik nu een arm. Waar ik op mag leunen als ik het even niet meer weet. Een goed gesprek waarbij ik raad krijg. En liefde die ik mag ontvangen.

(Uitvaart)spreekster


Ik heb banen gehad waarbij ik mezelf steeds harder tegenkwam. Ik merkte dat ik niet op mijn plek zat, want die plek was daar niet. Hoe hard ik ook zocht. Ik mocht verder zoeken om te vinden. Wat ik het liefste doe. Schrijven én mijn verhaal vertellen. Spreken. Over wat ik allemaal mocht meemaken, op symposia, bijeenkomsten en trainingen. Interviews die ik dit jaar heb gegeven. In de Libelle, Plus Magazine, en bij Wendy Online. Daar mocht ik mijn verhaal vertellen. Over het mantelzorgen, over palliatieve zorg en over hoe het voor mij was. Vooral ook hoe het nu met me gaat en wat ik nu doe.

jaar

Dat is spreken op uitvaarten. Ik ben uitvaartspreekster. Omdat ik het belangrijk vind, dat iedereen goed afscheid kan nemen. Want dat doe je maar één keer. Ik heb de ervaring en die geef ik graag voor jullie, uit liefde. Want ook daarin ben ik gegroeid.

Pin It on Pinterest