De dag begint moeizaam. De dingen die ik wil doen, komen niet van de grond en ik merk al heel gauw ‘dat het weer zo’n dag wordt’: weinig productiviteit en weinig van frustratie naar inspiratiebereiken. Vaak als ik dat denk, gooi ik er automatisch een sausje overheen van positiviteit en dan kom ik een heel eind. Vandaag even niet, ik ben flink chagrijnig en merk bij mezelf enige frustratie omdat alles wat ik wil doen, lijkt te worden tegengehouden. Hendrik merkt het als hij meegaat naar een afspraak bij de kaakchirurg in het ziekenhuis. Hij heeft me dat aangeboden en aangezien twee altijd meer horen dan één vind ik dat heel prettig. Ik mopper wat in de auto en hij laat me even gaan. Dan wijst hij me op een andere route. In onze woonplaats Assen is al maanden het verkeer vanuit onze wijk richting ziekenhuis ontregelt vanwege de bouw van het nieuwe station. Ik volg zijn aanwijzingen en in no time rijden we het ziekenhuisterrein op. Mijn humeur vrolijkt wat op, ik ben hem dankbaar en vertel hem dit. Hij grijnst en geeft aan, dat ik hem vaak help of mentaal opbeur, nu is het zijn beurt.

Gemeentehuis

Na de kaakchirurg gaan we naar huis, Hendrik heeft vorige week zijn praktijkexamen voor het rijbewijs gehaald en hij wil naar het gemeentehuis om het rijbewijs aan van frustatie naar inspiratiete vragen. Eerst moet ik mijzelf als coach registeren, zodat ik als begeleider met hem mee mag tot hij 18 is. Dan op zoek naar een pasfoto, die volgens mij in de la van de foto’s moet liggen in zo’n klein ‘boekje’. Alles wat ik tegenkom in de opgeruimde lade, maar geen pasfoto boekjes. Andere lades checken, andere kast en de frustratie kruipt weer wat omhoog. Hendrik loopt naar boven om op zijn kamer te kijken. En ineens heb ik een ingeving. Nog een keer door lade 1, een mapje met allerlei losse foto’s op de kop en ja hoor, 3 pasfoto boekjes. Ook die van Hendrik. Kortgeleden zijn foto’s gemaakt voor zijn ID. We nemen het boekje mee en gaan naar het gemeentehuis. Tot onze verrassing is Hendrik snel aan de beurt en alles verloopt redelijk soepel. We doen nog wat kleine boodschapjes en gaan dan naar huis. Dan kan ik eindelijk aan de gang met mijn blog, boekbestellingen en meer zakelijke dingen. Denk ik.

Website

Mijn vriendin, die deze middag langs zal komen voor een wandeling en koffie, appt dat ze iets later is. Dat is voor mij inspiratie, des te meer tijd heb ik om mijn werk te doen. Ik start op, loop tegen een melding aan op de website en mail de website ondersteuner. Onmiddellijk heb ik antwoord, hij verandert iets op de pagina. Ik kan uitloggen, browser afsluiten en weer opstarten en dan moet het goed zijn. Dat is het ook, gelukkig. Meer inspiratie! Dan belt mijn vriendin al aan, eerder dan verwacht. Dat geeft niets, we maken een heerlijke wandeling samen. Te lang geleden dat we bijgepraat hebben. We sluiten af met koffie. Van mijn frustratie die ochtend is weinig meer te merken. Ik besluit dan ook om ’s avonds mijn werk af te maken. Dan kunnen we in alle rust eten en thuisklusjes afmaken. Dat is het fijne van ondernemen, je eigen tijd indelen. Meestal begin ik heel vroeg in de ochtend. Vandaag niet. Het is zoals het is en ik accepteer het. Niet direct, zoals je hebt kunnen lezen. En toch van frustratie naar inspiratie.

Noot: ’s Avonds laat bereikt me het bericht dat Libelle aandacht besteedt aan mijn boek!! Lees het hier

Mantelzorg Relax Week

mantelzorg relax weekWaarom ik dit allemaal vertel? Omdat het soms zo lijkt, dat bij mij (ondanks alle verdriet) veel dingen vanzelf gaan. Ik schrijf makkelijk en ik ben positief ingesteld, dat is waar. Vandaar nu een blik op de andere kant. Merk jij ook frustratie en ben je toe aan een week waarin ik uitleg hoe ik dat doe, (zo) positief blijven? Wil je inspiratie (leren) mediteren en voorgelezen worden uit “ALS heb je niet alleen?” Geef je dan op voor de (gratis) mantelzorg Relax Week van 5 t/m 9 maart. Via Facebook deel ik live mijn tips en trucs met je. Doe je mee? 

Pin It on Pinterest