Leider over mijn droomleven

Jouw droom is mijn missie

Hoe voel je dat je een leider bent? Ik voel(de) me absoluut niet zo. En toch ben ik een leider. Van mijn eigen leven. Dat ontdekte ik vandaag na een oefening die me zo ontzettend veel deed. Ik kreeg ruimte in mijn lijf, letterlijk om er te zijn. Om de hardheid waarin ik jaren en jaren geoefend heb los te laten. Alleen maar door onder begeleiding in mijn hart te kijken met oren, ogen en gevoel. Wat gaat er dan veel stromen. Jemig de pemig. Alle onrust (dat was mijn zelfgekozen) onderwerp giert echt door mijn lijf. Voornamelijk in mijn hart en onderbuik. Maar na een blik te werpen in mijn eigen hart, voel ik de pijn. Het gaat letterlijk in mijn keel zitten, dat bekende dichtgeknepen gevoel als je gaat huilen. De begeleider voelt het aan. Ik adem er naar toe en aai mijn keel, strijk naar beneden naar mijn hart. Daar mag het zijn, de pijn, de onrust. Dan mag ik mijn onrust wiegen als een baby. Dat voelt zo fijn, dat wiegen, ik wil eigenlijk direct naar een schommel. Dat beloof ik mezelf, dat ik deze week de schommel ga opzoeken. En ik ga door met wiegen van de denkbeeldige onrust in mijn armen, dat wiegen deed ik als kind al (en onmiddellijk vraag ik me af waarom ik er ooit mee gestopt ben).

Het antwoord weet ik wel, ik mocht het niet meer doen. Ook weet ik waarom ik zo verdomd hard voor mezelf ben geweest al die jaren. Letterlijk is mij verteld, dat ik niet zo overgevoelig moest zijn en dat ik maar eens harder moest worden. Ik, die dacht de zachtheid zelve te zijn (ja wel voor anderen) ben een bikkelharde tante voor mezelf. Het gekke is, dat ik dit gedrag nooit naar anderen heb laten zien of merken, ik was altijd het lieve hele zachte meisje wat niet eens voor zichzelf durfde opkomen.


Moet je me nu eens zien. Opgekomen voor de hele wereld. Sjon, mijn kids, mijn moeder. En een hele rits mantelzorgers, dat kan je lezen in ALS heb je niet alleen. Wat een strijden heb ik gevoerd. En nu.. voelt mijn krachtspier letterlijk heel moe. Ik heb ik daar geen zin meer in. Om te strijden. Ik ga voor zachtheid. De zachtheid die ik vanochtend heb terug gevonden. De zachtheid die al langer in mij sluimerde. De zachtheid die ik me al eerder gunde, door te mediteren, en te mantra-en, dat ik een lieve vrouw ben, dat ik van mezelf hou en dat ik een fantastisch wijf ben. Dat ben ik natuurlijk ook.😉

Mariska


En ondertussen bouw ik al een tijdje aan mijn droomleven, het leven wat ik jou ook gun door onder andere de droomtraining te geven. Ik woon in mijn zelfgekozen tiny appartement met tuin. Ik doe de dingen waar ik van hou. Ik plan de dagen in, zoals ik voel dat ze goed zijn. Het gekke is, dat ik daarachter kom in een gesprek met een mede ondernemer. Dat ik al enorm onderweg ben, al veel gedaan heb en sta voor de dingen die ik uitdraag. Mijn missie is jouw droom. Om die in alle rust te laten uitkomen. Soms is het fijn als een ander je hart en je ogen opent.

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Ik wil het Sprookjes Magazine

Klik hieronder:

>