mantelzorgen op de titelrolNa alle commotie in april rondom Sjon’s overlijden pak ik rustig de draad van mijn bedrijf weer op. Ik wil ervoor zorgen dat mantelzorgen op de titelrol komt. Denk ik, want ondertussen glijdt mijn moeder verder achteruit. Vorige week is ze in alle rust overleden. Die week hebben we alles geregeld rondom het afscheid van een mensenmens. Dat was mijn moeder, een lieve vrouw, met een grote belangstelling voor haar medemens. We hebben voor ons op een goede manier afscheid van haar genomen. Dit blog stond al (bijna) klaar en is daarom een week opgeschoven.

Zichtbaar

Met één van mijn coaches overleg ik over het meer zichtbaar worden. Niet dat ik mezelf zo nodig in de kijker wil spelen, maar ik wil heel graag dat er meer, veel meer begrip komt voor mantelzorg. Met name voor mantelzorg van een ernstig zieke. Dat is nog weer een hele aparte tak van sport (niets te kort doen’t aan ‘andere mantelzorgen op de titelrolvormen’ van mantelzorg). Alleen het zorgen voor een chronisch zieke, is gewoon anders dan dat je weet dat de zieke waarvoor jij zorgt binnenkort gaat overlijden. Net zo goed als het verschilt of je voor je stervende moeder zorgt (zoals mijn broer en ik) of voor je kind met een aandoening. Kortom er zijn nogal wat verschillende vormen van mantelzorgen.

Titelrol

En dat wil ik op de titelrol krijgen. In mijn geval dus het mantelzorgen voor een ernstig zieke. Met dodelijke afloop, zoals Sjonny met ALS en er zijn veel meer varianten en of ziektes te bedenken. Daar wil ik heel graag een gezicht aan geven en over vertellen. Mijn verhaal, hoe dat is, hoe dat voelt en wat dat met je gezin doet. Daarom schreef ik mijn boek (ALS heb je niet alleen), richtte ik toen Sjonny ziek was een Facebookgroep op voor Mantelzorgers Ernstig spreker Mariska van GennepZieken om lotgenotencontact te bevorderen en elkaar te steunen. Daarom wil ik graag als spreker komen vertellen, dat je mantelzorgen er niet even ‘bij’ doet. Er wordt soms van bovenaf door instanties of overheden vertelt of gedacht over hoe mantelzorg zou moeten zijn. Daarom vind ik contact met deze instanties erg belangrijk. Ik wil heel graag de verbindende factor zijn, tussen wat er nu al is en hoe het zou moeten zijn. Want ik weet waar ik over praat. Het is echt niet eenvoudig om iemand te begeleiden die gaat sterven. Vanuit eigen ervaringen discussieer ik graag mee. Ken jij iemand waarmee ik zou ‘moeten’ overleggen, of waar ik zou kunnen spreken? mail me op mariska@mariskavangennep.nl, dank je wel!

Pin It on Pinterest