Verdriet en vrolijkheid

Jouw droom is mijn missie

VERDRIET

Soms ben ik (net als ieder ander) verdrietig. Aan de ene kant vind ik het niet erg en mag dit verdriet echt de ruimte hebben. Aan de andere kant, wil ik het liefst bakken met tranen huilen en er dan weer een poosje vanaf zijn. Dat is het mooiste scenario voor mij op dat moment. Vaak ben ik dan mezelf lekker aan het tegenwerken. Niet schrijven, niet voor iets kiezen, maar allemaal van die kleine klusjes, die anders ook zat tussendoor gedaan (kunnen) worden.

verdriet blog Mariska van Gennep


HANGEN

Dus heb ik mezelf vorige week bij en na een mooie winterwandeling toegesproken. Blijven hangen maakt niemand blij. Maak een keuze. Ga voor schrijven of ga voor je training aan de gang. Doe iets. En zo ben ik nog wel even aan de gang geweest. Wel op een liefdevolle manier, ik merk dat ik moe ben. Moe van zorgen voor mijn gezin, nu mezelf en mijn kinderen die weliswaar niet meer thuis wonen maar wel hun zorgen met me mogen delen. Mijn krachtspier is op. En dat is waar. De zachtspier mag het nu gaan overnemen. Alleen, eerlijk gezegd heb ik geen idee waar ik die spier kan vinden. Diep in mezelf. Alleen, al dat graven, heb ik er nog zin in? Natuurlijk wel als ik voor jou een inspiratiebron wil zijn. Dan moet ik van mezelf f*cking eerlijk zijn. En dat is dan (weer) hard voor mezelf zijn, dat hoeft niet. Vandaar mijn vicieuze cirkel/spiraal. Om juist de uitdaging erin te zien!

omdenken blog Mariska van Gennep

OMDENKEN

Ja, ik kan het best, dat omdenken. Mezelf van mijn verdriet vandaan houden. Het is altijd zo makkelijk om een ander te helpen, maar jezelf? Ik merk dat ik er op verdrietige dagen weinig van bak. Ik ben benieuwd hoe jij dit ervaart. Of je dat überhaupt doet, in jezelf graven. Of dat je er bij voorbaat al niet aan begint, omdat je er doodmoe van wordt en bang bent om geen resultaat te behalen. Weet dan dat er minstens één iemand is, die er wel aan begonnen is. Ik. Of ik ooit het door mij gewenste diepteniveau ga halen? Geen idee. Ik ben alleen gewend aan het graven. Hoe dieper ik kom, hoe interessanter het wordt. Dat wel. Om vervolgens weer even hard terug te gaan. Da’s de eerlijke werkelijkheid. Saai soms hè? Ik ben ook een mens. Of ik nu nog verdrietig ben? Nee, het schrijfmoment is al even geleden. De tranen kwamen een paar dagen later. In stukjes en beetjes. Dat hoort bij (mijn) rouw.

OEFENING
Of ik een oefening heb om verdriet te laten stromen?
Ja: ik ga vaak naar buiten en als ik niemand zie of hoor, dan zeg ik hardop: verdriet, verdriet, verdriet, verdriet. Ik ga me dan nog verdrietiger voelen. Soms komt er een traan, soms niet. Ik mag even helemaal alleen met mijn verdriet zijn. En dat is echt helemaal prima. Het gekke is dat het bij mij in huis niet werkt. Bij jou wel?

VROLIJK
Soms zijn er dagen, dat je niets hoeft te doen om vrolijk te worden of te willen zijn. Je bent het al. Zo fijn dat die dagen bestaan. Met een gouden randje. En soms hangt er een bui om je heen, dat het even niet lukt. Je bent een mens, dus dat is helemaal prima. Wil je uitzoeken waarom dat zo is, dat kan. Wil je het niet, ook prima. Ik ben zelf gezegend, ondanks dat ik niet echt ‘gelovig’ ben. Ik sta veel dagen op en ben automatisch vrolijk. Ik kan ook prima in en om mezelf lachen. Zo zou ik laatst snel met mijn zoon boodschappen doen en ik zeg tegen hem: “Ik ga nog even dit opruimen en dan gaan we, herinner me er vooral aan, dat als ik mijn jas aandoe, ik ook mijn schoenen aantrek, want anders loop ik op sloffen door de winkel.” We schieten samen in de lach om het beeld. Want inderdaad, ik kan zo op mijn sloffen door de winkel sloffen om er na een half uur ofzo achter te komen. En zo ‘sjompie’ wil ik liever niet overkomen.

Blij blog Mariska van Gennep

OEFENING 2
Wil jij een oefening om vrolijk te worden?
Ga voor de spiegel staan en lach jezelf tegemoet. Begin met een glimlach, zet dan een gemaakte lach op (hahaha) en ga daar vooral mee door, tot je de echte lach te pakken hebt. Geheid, dat je de hele dag vrolijk bent en vaker om jezelf gaat glimlachen! Het leven hoeft niet altijd serieus!

Tot zover mijn blog voor deze week. Veel oefenplezier bij de laatste oefening! En mocht je verdrietig zijn, gewoon proberen. Laat me vooral hieronder weten, wat je ervan vindt!

Liefs, Mariska

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
>