Opgeven, loslaten, magie, wonderen en passie. Allemaal woorden die me de laatste tijd opvallen als ze voorbij komen. Gisteren las ik in een reactie op Facebook dat er mooie wonderen op mijn pad zijn gekomen door Sjon’s ziekte. Ik ben de eerste om dat te beamen. Om eraan toe te voegen dat ik er keihard voor gewerkt heb. Want als ik niet was gaan bloggen, waren er een heleboel dingen niet gebeurd. Doordat we ‘bekend’ werden kwamen er dingen langs die nooit in ons leven waren gekomen als er geen aandacht op ons gezin gericht was. We hadden nooit in diverse bladen gestaan als ik geen letter geschreven had, dan was er geen benefietwedstrijd geweest. Als ik niet zelf aangegeven had, dat ik de Kilimanjaro wilde beklimmen, was ik nooit op 4000 meter hoogte gekomen (en had de stichting ALS-op-de-weg geen sponsorgeld gekregen).

Keuzes

Want dat is het vaak: er overkomt je iets én dan is het aan jou hoe je ermee omgaat. Ga je zielig in een hoekje zitten of vind je de weg naar buiten? De ene mens kiest voor het één en de andere gaat strijdlustig de strijd aan. De één overkomt het en de ander pakt het op, draait het om en vindt zijn/haar weg. Hoe zwaar en hoe moeilijk deze weg ook kan zijn. Ik ‘spreek’ hier uit eigen ervaringen. De afgelopen jaren waren met een zieke Sjonny niet simpel. Dat het ineens wel simpel zou worden na zijn overlijden, verwachtte ik niet. Wel dat het anders zou zijn. De eerste periode ging ik ‘gewoon’ door. Ik stond nog in een soort van overlevingsmodus. Iemand hoefde maar iets te vragen en ik was al onderweg. Langzamerhand heb ik dat los weten te laten in dit eerste jaar zonder Sjon. Om de laatste maand van dat jaar een beetje ‘in te zakken’. Het wilde niet meer. Ik moest rustig aan doen. Verwerken. Opgeven, loslaten. Magie wonderen en passie komen dan vanzelf weer op hun plaats. Dat komt later. Het was zwaar deze afgelopen maand. Zwaar omdat ik ruimte voor rouwen nam en had. Zwaar omdat mijn verwachtingen niet of anders uitkwamen. Zwaar omdat ik mensen het afgelopen jaar heb losgelaten. Dat doet pijn en dat kwam ook in deze fase er weer bij naar boven.

Passie

Tegelijkertijd besef ik me wat voor een geluksvogel ik ben. Drie fantastische kinderen (ik kan dat niet vaak genoeg benadrukken) en en nieuwe mensen die in ons leven kwamen. Anders en minstens zo leuk, lief of attent. Gelukkig zie ik dat (nu wel weer). Je weet niet hoe blij ik was afgelopen maand, met de whatsappjes, berichtjes, met de bloemen en kaarten en vooral met de mensen die me uitnodigden of zelf langskwamen. Ik voel me hierdoor echt bevoorrecht. Die ALS heb je niet allenpauze van alles wat me bezighield heeft me goed gedaan. Zodat ik verder mag met mijn passies. Schrijven en spreken. Vertellen wat ons is overkomen, zodat anderen die ALS of een andere ernstige ziekte in het gezin krijgen er steun uit kunnen putten. Daarom ben ik ooit gestart. Voor mezelf om los te laten en om een ander een hart onder de riem te steken. En dat wil ik nog steeds. Graag zelfs, om andere mantelzorgers te helpen hun magie, wonderen of passie te vinden!

PS: je hebt vast al ontdekt dat ik op de video de tekst voorlees. Dubbele service 😉

Pin It on Pinterest