Selecteer een pagina

Vijven

We namen plaats in een onbekende trein. Met zijn vijven in een coupé. Waarheen was bekend. Dat de eindbestemming verschrikkelijk was wisten we. Hoe lang de reis zou duren en wat we onderweg zouden tegen komen wisten we niet. Alleen dat we elkaar hadden om aan vast te klampen.

Trein blog Mariska van Gennep
In de ZIN, op het andere spoor

Onderweg

Gaandeweg wisselden we van rol. Van reiziger naar conducteur, van conducteur naar cateringmedewerker en vaak was ik de machinist. Moest ik de onbekende trein besturen. Dat lijkt simpel over het spoor, maar er komen zoveel dingen bij kijken. Ineens een ontzettend grote verantwoordelijkheid. Steeds vaker die grote verantwoordelijkheid. Steeds meer verantwoordelijkheid. Vind je het gek dat ik soms even ontspoorde en in mijn verdriet zat?

Onderweg stapten mensen in-en-uit. Sommigen reisden langer mee en anderen slechts naar een volgend station.
Naar mate de reis vorderde bleven er minder passagiers komen. Enkele trouwen bleven.
We verveelden ons geen moment. Altijd was er wel iets te beleven. En als dat even niet zo was, dan haalden we even adem. Pauze, hoe lang moesten we nog? Wat kwam er nog op ons pad en wie?

Het was spannend tot de laatste minuut, hoewel de laatste week heel sereen was. Er was een soort vacuüm ontstaan rondom ons. Het einde was in zicht. Hoewel we wisten hóe, was het in deze week vreemd, rauw en toch sereen.

Uren

De laatste uren waren zo voorbij en duurden lang. Toch wilden we elke minuut vasthouden. Zo lang het kon. Jou bij ons houden. Het kon niet, we moesten je laten gaan. Op een nieuwe reis. Jij zonder ons, wij zonder jou

Een ander spoor voor jou
Een nieuwe liefde op het spoor

Nieuwe sporen

Na deze reis kwamen we met zijn vieren in een nieuwe trein. Dat was enorm wennen. Vooral omdat er andere sporen bijkwamen, we nog aan het verwerken waren wat voor reis we achter de rug hadden en er nieuwe avonturen op ons pad kwamen. Eén van die avonturen was de beklimming van de Kilimanjaro. Een reis om nooit te vergeten.

Daarna stapte een kind  over, om haar eigen reis samen met haar vriend te beginnen. Twee jaar later volgde dochter twee haar eigen spoor en begon een reis met haar vriend. Inmiddels is er in mijn leven een nieuw spoor ontstaan door een nieuwe liefde.

Vergeten doen we dit avontuur nooit. Ondanks de zware tijd heb ik veel mogen leren. Leren over mantelzorg bij ALS (een palliatieve ziekte). Die kennis heb ik beschreven in mijn boek “ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg“. Die kennis draag ik graag over. In blogs, op sociale media en live. 

Eén van mijn avonturen nu, is dat ik genomineerd ben voor de Vrouw in de Media Award 2019, regio Drenthe. Heel graag zou ik deze Award winnen, om meer bekendheid te krijgen voor mijn missie: de relatie tussen zorg en mantelzorg bij ALS (palliatieve ziekten) te verbeteren. Wil je op mij stemmen?  Klik hieronder op het boekje. Ik ben te vinden op de tweede pagina onder Drenthe. Dank je wel alvast!

Pin It on Pinterest