Na het overlijden van mijn moeder in mei dit jaar, knapte er iets in mij. Niet direct aanwijsbaar, ook niet vlak na haar overlijden, maar net als een ballon waar een klein gaatje in geprikt is liep ik langzaam leeg. Weg energie, weg zin… alles weg. Ik viel in het (waar ik door mijn moeder zo vaak voor gewaarschuwd was) zwarte anti-stresstraining gat. Na het overlijden van Sjon ben ik natuurlijk als een dolle doorgegaan op de energie die ik had van het voor hem zorgen. Ik schoot de zwemmers weg tijdens de Asser City Swim, ik beklom de Kilimanjaro voor ALS-op-de-weg, ik maakte samen met uitgeverij Lente mijn boek klaar en dat presenteerden we in januari. Ondertussen zorgde ik voor mijn kids (en zij voor mij), ‘vierden’ we ons 25 jarig huwelijk zonder Sjon op onze manier en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik was en ben super dankbaar dat ik mocht spreken op wereld ALS dag! Ik bezocht congressen over en voor mantelzorgers, meldde me aan voor lezingen en volgde trainingen. Ik steunde anderen waar ik kon.Tot ik erachter kwam, dat heel veel voor mantelzorgers toch echt wel vrijwillig moest. En ja, dat kan ik niet, want ik ben wel kostwinner. Mijn (weduwen!!)uitkering hield op toen de jongste 18 werd. Natuurlijk ben ik dankbaar, dat ik een tijdje mocht genieten van deze uitkering, maar net op het moment dat het helemaal niet uitkwam door het zwarte gat stopte deze.

In overleg met mijn altijd luisterende huisarts ben ik gestopt. Met alles. Bloggen, sociale media, mailen, solliciteren en ga maar door. Het idee om niets met de sociale media te doen kwam van hele goede vrienden, die me met een soort schop onder mijn kont even op het rechte pad gezet hebben. Gelukkig was ik zo slim om te luisteren. Een aantal weken (maanden) heb ik letterlijk niets gedaan. Stiekem wel solliciteren (want..) maar dat leverde weinig op. Een aantal gesprekken, waarbij ik werd afgewezen omdat de andere kandidaten beter, slimmer of meer aansluitend bij de functie waren. Ik kan het niet bewijzen, maar soms had ik het gevoel dat ik een stempel “te oud” had gekregen. Daarnaast kreeg ik een afwijzing na een goed gesprek omdat er interne kandidaten waren. Sorry… roep mij dan niet op. Ze gaan toch automatisch voor. Jammer van mijn inzet. Dus ook daarmee stopte ik, doelloos een baan zoeken. Ik koos meer en meer voor mezelf. Wilde ik niets, dan hoefde dat ook even echt niet. Ik ging diep, dieper, diepst in mezelf. Soms vond ik mij heel lui en soms dacht ik, “laat het maar toe”. Dat laatste heeft me erdoor gesleept. Mezelf toestaan vooral mezelf te zijn. Me niet aan te passen aan wensen van wie dan ook. Voor mezelf kiezen. Moeilijk, ja. Ik voelde me schuldig of verdrietig.

 

Het hielp wel. Op weer zo’n niet aanwijsbaar moment voelde ik me beter worden. Minder moe, minder angstig, minder verdrietig. Minder strijdend tegen rouw en zeker minder erin hangend. Meer en meer kwam ik in mijn kracht. Voelde ik mijn intuïtie weer. Ik ging met mijn zoon op vakantie en genoot ervan. Ik ben terug!!

’s Nachts kreeg ik een ingeving voor een training. Dat heb ik eerst een tijdje voor mezelf gehouden, daarna met een paar mensen overlegd en heel langzaam ging het balletje rollen. Ik maakte een webpagina, poste wat berichtjes en zo verder. Inmiddels zijn er al een flink aantal plaatsen van de 10 bezet. Want met mijn ervaring, gecombineerd met de trainingen en cursussen die ik gevolgd heb, bedacht ik de anti-stresstraining©. In 5 lessen van anderhalf uur je stressniveau laten dalen. Een korte en krachtige training. Hoe je dat doet en wat je gaat doen lees je hier. Aanmelden ook.. Doe je mee? 20 september start de test-training (met korting).

Pin It on Pinterest