Mariska van Gennep spreker

Op Facebook publiceerde ik een aantal weken geleden een berichtje. Over dat ik graag weer wilde schrijven en mezelf eigenlijk wat aan het tegenhouden was. Ondertussen speelde er meer. Ik kreeg schrijfopdrachten, waar ik ontzettend blij mee was en ben. Verder trad ik dit jaar al een paar keer op met mijn boek, bij signeersessies, op T.V. en als spreker. Allemaal ontzettend leuk/fijn/mooi om te doen. Ik hield vertrouwen in mijzelf en mijn onderneming.

Een aantal maanden geleden maakte ik een training over Antistress, want ook de kant van mediteren/ontspannen en anderen helpen bleef trekken. Net als het helpen van andere mantelzorgers (ernstig zieken). En toch….Langzamerhand veranderde er toen al iets. Je weet misschien dat ik een baantje heb gehad bij een bouwmarkt, eind vorig jaar en misschien ook dat ik dit jaar tijdelijk als directiesecretaresse inviel bij een zorginstelling. Dit alles om mijn financiën op peil te houden. Want als ondernemer lukte dat niet echt goed. Er kwamen wel opdrachten binnen, alleen niet genoeg om mijn gezin te onderhouden. Toch bleef en blijf ik vertrouwen houden, dat het wel goed kwam.

Ik bedacht wat ik het allerliefste zou doen. Ik kwam bij schrijven uit. Ik schrijf ontzettend graag. De laatste tijd niet veel, daar begon ik dit stuk mee, maar het blijft ontzettend mooi om te schrijven. Dat hoeft overigens geen 3e boek te zijn (ik kreeg ruim aanbod van proeflezers); blogs of berichten/gedichten vind ik ook leuk. Net als opdrachten voor andere(n)/bedrijven. Ik bedacht de pagina “Ikschrijfvoorje” en ging hiermee aan de slag.

“Maar ik vind ondernemen niet helemaal leuk meer!”, dacht ik en stopte na een tijdje. Je ziet ook dat de pagina niet af is. “Ik vind bepaalde dingen van ondernemen wel leuk, vooral als ik (schrijf)opdrachten makkelijk krijg en ook dingen uitzoeken, of het bedenken van nieuwe plannen, het schrijven van (web)teksten en het spreken voor groepen, dat spreekt me allemaal ontzettend aan, maar het zoeken en vinden van klanten, en dat steeds weer opnieuw, nee! ” Was het een openbaring? Niet echt. Dit wist ik diep van binnen al. Alleen, het is part of the deal. Het hoort bij ondernemen. En hoeveel trainingen ik ook gevolgd heb, hoe vaak ik ook geroepen heb dat ik wel ondernemer ben, ik ben het niet. Het luchtte me op. Dat ik het mocht toegeven.

Was het moeilijk? Niet echt. Want, zoals in de eerste alinea staat, er speelde meer. Ik werd benaderd door het uitzendbureau, waar ik eerder voor gewerkt heb. Ik werd gevraagd voor een baan, die ik gewoonweg niet kon weigeren, omdat hij me op het lijf geschreven is. Ook de medewerker van dit bureau wist, dat ik graag mag schrijven. En dat ga ik deels doen. Mijn oude vak gecombineerd met het nieuwe. Ik ben vanaf maandag stafmedewerker directie ondersteuning en communicatie. Mooie titel, de baan lijkt me nog veel leuker! Mooi hè, dat vertrouwen in dat het goed komt.

Mariska met haar boek ALS heb je niet alleen
Foto René Philips fotografie

Wat betekent dit? Dat ik stop met mantelzorgondersteuning en -trainingen. Ik ben lang betrokken geweest, maar nu ik zelf niet meer echt mantelzorg, wordt het tijd voor een ander die deze kar trekt. Wel blijf ik uiteraard betrokken bij mijn boek
‘ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg’ en hier blijf ik over spreken. Het betekent ook, dat ik blijf schrijven. Hoe vaak en hoe veel, geen idee. Op mijn nieuwe werkplek en als ZZP-er. Mijn bedrijf blijf ik er naast doen, hetzij met een andere insteek. Je kunt me benaderen voor schrijfopdrachten (boek/blogs/webteksten/flyers etc.) en als spreker. Via mail, telefoon en sociale media ben ik bereikbaar. Een reactie hieronder mag ook 😉 Mag ik je danken voor je vertrouwen in mij(n bedrijf) de afgelopen jaren?

Pin It on Pinterest