Naast de zorg voor mijn twee thuis- en één op afstand wonende kinderen, deel ik mantelzorgtaken met mijn broer voor mijn moeder. Alhoewel ik eerlijk moet toegeven, dat hij de laatste tijd veel van mijn schouders neemt. Dat voelt ontzettend fijn. Ik heb namelijk meer zorgperikelen. En zo open als ik de laatste jaren over mijn gezin geweest ben, zo gesloten ben ik eigenlijk over mijn zorgen. Een aantal mensen die heel dichtbij staan weten ervan en eigenlijk is dat genoeg. Maar is dat wel zo? Is het niet fijner om als ik zoveel gedeeld heb, dit ook aan jullie te vertellen? Niets om me voor te schamen, integendeel.

Rouwzorgperikelen

De rouw valt best zwaar in ons gezin. In ons gezin gaan we er allemaal op onze eigen manier mee om en voor de één is het zwaarder dan de ander. We steunen elkaar waar we kunnen. Bijna is het een jaar geleden dat Sjon jarig was én een paar dagen daarna overleed. Dat zijn momenten die erin (gaan) hakken en eigenlijk zetten we ons nu al een beetje schrap hiervoor. Bang om de laatste horde te nemen. Terwijl we tegelijkertijd zoiets hebben om daar samen doorheen te gaan. Met mijn gezin en misschien een paar goede vrienden hier een memorabel moment van te maken. We zijn er nog niet uit, dat komt nog wel.

Pasen

Dit Paasweekend was overigens één met een geweldige gouden rand en zonder zorgen 😉 . Goede vrijdag zijn Veerle, Hendrik en ik begonnen met schilderen van zorgperikeleneen hele lange wand. De helft hebben we gedaan voor we die dag allerlei andere werkzaamheden hadden. Gedurende dit weekend hebben we iedere keer een stuk gedaan en het is af! Geweldig wat een verandering van kleur voor je huis kan doen. En zondagavond konden we er prima om eten met zijn allen. Marleen en haar vriend Rien waren er en we hebben een hele gezellige middag en avond gehad. Met als afsluiting Paasvuur kijken. Omdat we een voor ons onbekend vuur opzochten (die in de buurt stond niet online) zijn we in de richting waar het aangegeven stond gereden. In de verte zagen we het vuur. En dacht je dat we er konden komen? Drie doodlopende weggetjes, één eindigde zomaar in een fietspad, één in een weiland en bij één stond gelukkig een bord. Via een omweg en een ander dorpje is het gelukt. En wat een feest vind ik de opspattende sintels, het wakkerende en wapperende vuur en de hitte. Een prachtige traditie.

Ondernemen

Eén van de andere zorgperikelen betreft mijn onderneming. Ik heb een geweldige boekpresentatie (en feest) gehad bij het uitkomen van ‘ALS heb je niet alleen’. Hier zijn ook prachtige dingen (zakelijk en privé) uit voortgekomen. De Stichting ALS gaat ook ‘iets’ doen met mijn boek, als het zover is zal ik er meer over vertellen! En meer mooie zaken komen op mijn pad. Alleen nog niet helemaal genoeg mijn gezin draaiende te blijven houden. Dat is iets wat mij zorgen baart, terwijl ik aan de andere kant vertrouw op een oplossing. Eén daarvan is een baan zoeken naast mijn onderneming. Dat is een mogelijk pad dat ik insla. Want mijn onderneming #ALShebjenietalleenzomaar opgeven..NEE, da’s voor mij te snel! Vanmiddag heb ik een gesprek over met iemand die me benaderde. Nadat ik dit blog deels klaar gezet had, kreeg ik ineens een berichtje van haar, dat ze mij misschien kon helpen met sales. En verder ga ik meer online zichtbaar worden. Misschien zeg je nu ‘nog meer’ ? Ja, alleen op een heel andere manier: via live-streamen. Ook daar ben ik over in gesprek. Er komt een interview met mij in een landelijk (online) medium over mantelzorgen. Afgelopen weekend heb ik nog een idee aangereikt gekregen, wat de moeite waard is van het onderzoeken. Natuurlijk zijn er nog meer wegen of manieren. Wie weet kan jij me daarbij helpen? Geef hieronder een reactie als je een goed idee hebt, of stuur me een mailtje. Mijn dank is heel groot! liefs, liefs Mariska.

 

Pin It on Pinterest